Dla kogo jest ta strona?

Witam serdecznie na stronie internetowej cymbaly.com.pl. Strona ta poświęcona jest niezwykłemu instrumentowi, jakim są cymbały. Instrument ten posiada wiele swoich odmian. Wymienić możemy cymbały wileńskie, rzeszowskie, białoruskie, węgierskie, huculskie a nawet chińskie. Na łamach niniejszej strony spróbuję sprostać niezwykle interesującym zagadnieniom, którymi są cymbały jako instrument, uchylić rąbka tajników ich budowy, zaprezentować sylwetki wybranych cymbalistów oraz budowniczych cymbałów. Poza czynnikiem edukacyjnym, wynikającym z zawartych tu treści, pragnę gorąco zachęcić do nauki gry na cymbałach. W tym celu polecam szkółki gry na cymbałach, działające przy ośrodkach kultury i szkołach. Nie pominę też wszelkich wydarzeń kulturalnych związanych z grą na tym zacnym instrumencie. Mam nadzieję, że wszyscy zainteresowani cymbałami będą śledzić na bieżąco zawartość niniejszej strony internetowej oraz ją współtworzyć. Proszę o wszelkie uwagi i propozycje na temat treści strony, która nie jest przecież tylko dla mnie, ale przede wszystkim dla Was.

 

 

Nowości

  • Dnia 14 stycznia 2014 r. w Programie 2 Polskiego Radia w audycji Anny Szotkowskiej "Źródła" między godz. 12-13 prof. Piotr Dahlig opowiedział o cymbalistach i świeżo wydanej książce "Cymbaliści w kulturze polskiej". Kolejne spotkanie z prof. Dahligiem już 28 stycznia (wtorek) w tych samych godzinach. Audycję z 14.01.2014 można odsłuchać na stronie internetowej Polskiego Radia: http://www.polskieradio.pl/8/478/Artykul/1025388,Wedrowki-przodka-fortepianu-po-Polsce

  • Nakładem Instytutu Muzykologii UW została wydana książka "Cymbaliści w kulturze polskiej". Jest to praca etnomuzykologiczna autorstwa Piotra Dahliga, poświęcona głównie muzykom pochodzącym z Kresów Wschodnich i zamieszkałym po 1945 r. na Ziemiach Odzyskanych. Podstawą monografii są wywiady z cymbalistami seniorami przeprowadzone w latach 1981–2006 na temat m.in. międzywojennej praktyki muzycznej, przystosowania po migracji oraz odnowy tradycji kresowych w ostatniej dekadzie XX w. Przytoczenie rozmów z cymbalistami Podkarpacia dało możliwość porównań z trwaniem dziedzictwa muzycznego nienaruszonego przesiedleniami.

  • Arkadiusz Krawiel z Węgorzewa jest studentem Akademii Muzycznej w Gdańsku. Podczas 36. Międzynarodowego Jarmarku Folkloru w Węgorzewie zagrał na cymbałach. Czy ten młody człowiek uważa się za muzyka ludowego? Odpowiedzi poszukiwała Anna Minkiewicz-Zaremba. Posłuchajmy nagrania z Radia Olsztyn: http://ro.com.pl/arkadiusz-krawiel-cymbalista-z-wegorzewa/0180314

  • W okolicach Ełku od wielu lat przywracana jest pamięć i pielęgnowana umiejętność gry na cymbałach wileńskich. Mówi Paweł Grupkajtys, cymbalista z Nowej Wsi Ełckiej, uczeń Wacława Kułakowskiego, mistrza gry na cymbałach wileńskich: http://eswiatowid.pl/Aktualno%C5%9Bci/tabid/158/ItemId/37533/Default.aspx

 

Dlaczego cymbały?

Przeglądając zasoby internetowe dotyczące cymbałów, nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że w gruncie rzeczy niewiele o nich można się dowiedzieć (szczególnie w języku polskim). Nie ukrywam, w mojej rodzinie instrument ten pojawił się wiele lat temu i z biegiem lat stał się bliski mojemu sercu. Mój daleki krewny, Stanisław Marcinkiewicz z Żeściun pod Wilnem, nauczył grać na cymbałach mojego dziadka Józefa Krupskiego. Było to około 1925 roku. Grał on przede wszystkim melodie z Wileńszczyzny: polki, walce, oberki, kadryle, fokstroty, tanga i marsze. Od dzieciństwa interesował się muzyką i przejawiał ku temu niezwykły talent. W wieku 12 lat mój dziadek grał już na weselach i zabawach.
W 1935 roku Józef Krupski zaczął grać z harmonistą Teofilem (nazwisko nieznane). Repertuar wykonywali na słuch. Wspólnie zagrali około 50 wesel, przeważnie w okolicy Wilna.

A więc mam to we krwi i siłą rzeczy musiała powstać ta strona. Szkoda by było, gdyby cymbały miały zniknąć (jak mawiał mój dziadek).

Copyright © 2012; Projekt: SzablonyStron.org - darmowe szablony stron, zdrowa i tania sauna Kraków hartuje